Niech każdy ktokolwiek tu jeszcze zagląda, poczuje się powitany ;).
Co do wiersza, to półświadomie czuję, że to będzie jeden z ostatnich, planuję bowiem zrobić sobie trochę przerwy od pisania; nie ma sensu tworzyć na siłę, gdy wszystko we mnie krzyczy, jak niewiele tym wniosę i jak słabe jakościowo są moje wiersze. Właściwie to ten może być ostatnim. Może być, ale nie musi - mam jeszcze taki jeden dość nierytmiczny - trącący sentymentalnością , ciut naiwny - jak miłość, o której poniekąd mówi. Trzeba tam pozmieniać , i to koniecznie, ale już po kilkunastu próbach straciłam nadzieję. Więc albo wstawię go takim jaki jest - niedoskonały, jakby niekompletny, odrobinę nierytmiczny , albo nie wstawię go wcale. Walczę ze sobą już od jakiegoś tygodnia. Ta ambitniejsza część mnie rzecz jasna nie dopuściłaby do publikacji. Ta bardziej romantyczna natomiast upiera się przy niej, chcąc uczynić zadość wszystkiemu, w co głęboko wierzy (coś czuję, że ta druga od jakiegoś czasu ma przewagę). Nieważne. W każdym razie, zapraszam na wiersz. Uprzedzam, że jest niedoskonały i nie należy do moich najlepszych :P.
Droga Kanado
Mam nadzieję
Że przyjmiesz Francuzkę z polskim akcentem
Dla której kwestie Twych obyczajów
Są nieco mętne
Jesteś
Kochana przez jednych
Nienawidzona przez drugich
Ja akurat
Raczej Cię lubię
A że przez
Chłodny klimat
Stałaś się mniej
Dostępną?
Cóż,
Według mnie on
Czyni Cię jeszcze bardziej
Piękną
***
Wybrałam Cię
Nie myśl, że to przypadek
Tak
Bóg z pewnością
Maczał w tym palce
Obficie skropił mnie
Syropem klonowym
Jak chcesz go odzyskać,
Jestem gotowa
Możesz mnie wchłonąć
A nawet strawić
Bylebyś nie wypluwała
PS: I Poproś swe enfants ,
By mnie zaakceptowały.
