Dzisiaj postanowiłam opublikować wiersze w klimacie Tolkiena. I chociaż daleko im do doskonałości, napisałam je bowiem trzy lata temu, to i tak mam nadzieję, że mnie nie wyśmiejecie. Ale może komuś się spodoba, więc zamieszczam.
Ostatecznie lepsze to niż nic prawda?
Spacer
królowej
Elfia
dama kroczy po leśnej ścieżce,
Wśród
biegających elfich dzieci – niedojrzałych jeszcze.
Błyszczy
się na jej głowie diadem złoty,
Wieńczą
jej głowę misterne sploty.
Od
entów zbiera zgrabne ukłony,
Gdzieś
w dali uciekł ork przestraszony.
Do
drzew uśmiechy promienne przesyła,
Pamięta,
jak zgraja orków bezdusznie ich spaliła.
Plugawe
tartaki bezlitośnie je ścinały,
O
one tylko cichutko załkały,
Chociaż
tak niesprawiedliwie cierpiały.
Dobro
królowej sprawiło,
Że
życie drzewom się ulżyło.
Zapobiegła
wyniszczeniu jej przyjaciół drogich,
Zielonego narodu - istot mnogich
Upadek władcy
W
kopalni Morii szczęścia nie brakuje,
Po
komnatach władca kopalni się snuje.
Nic
nie przeczuwając, król pamiętnik pisze.
Nie
wie, że za chwilę właśnie straci życie.
Gobliny
do kopalni żądzą krwi zagnane,
Sauronowi
po wsze czasy oddane,
Wraz
z trollami zbliżają się do Morii bram,
A
za nimi kroczy Balgrog sam.
Miecze
szczękają, leje się krew.
Czy
król urządzi wielki odzew?
Nie,
na posadzkę pada walką zmęczony,
Goblińską
strzałą boleśnie ugodzony.
Załkali
żołnierze patrząc bezradnie,
Jak
wstrętna istota królowi życie kradnie.
I
chociaż z furią się na niego rzucili,
Ani
bitwy nie wygrali, ani stwora nie zabili.
Pamiętnik
tylko przez władcę spisany,
Sprawił,
że nie został on na zawsze zapomniany.
A
teraz gobliny i trolle w Morii grasują,
Niechciani
goście swój strach poczują,
Gdy
gobliński miecz zaśpiewa piosenkę,
A
oni zostaną skazani na śmierci udrękę.
