Tragedia podczas Mistrzostw Świata

Obozowisko.
Las kolorowych płócien,
Gęstwina cienkich linek,
Labirynt ostrych gwoździ
A w każdym namiocie 
Namiastka domu. 

Czerń sierpniowej nocy łagodzi
Nikły blask niewielu
O tej porze roku gwiazd.



Nagle atrament nieba rozświetla
Ognista rudozłota łuna. 
Pożoga ogarnia miniaturowe domy,
Kłęby dymu unoszą się aż po horyzont.
 Tłum przerażonych ludzi patrzy,
Jak kolejne płótna gwałtownie zmieniają się w nicość.

Wtem wśród paniki i zamieszania
Pojawia się głos rozsądku.
Należy do pana Weasleya, 
Dotychczas odwiecznego sługi nieporządku.

Gęste i gryzące w płuca powietrze
Przeszywa świst pojedynczego zaklęcia.
Po chwili wtórują mu następne.
To zakapturzony śmierciożerca,
wiodący współwyznawców do celu. 
Wszyscy z nich w maskach -
Głównie srebrnych, rzadko złotych
I wszyscy ryzykują życie w tym samym imieniu. 

Trwoga odbiera czarodziejom 
Zdolność do logicznego myślenia,
Ich twarze zastygają 
W wyrazie niemego przerażenia. 
Niektórzy w popłochu biegną do świstoklików;
Skombinowanych naprędce.
Pozostali próbują walczyć
Niestety niezbyt skutecznie...

Powitanie

Turkot kół pociągu
Jak powitalna pieśń.
Widok dawno nie widzianych twarzy,
Znanych nam dobrze i nowych jednocześnie.

Czy w tym roku czas
Będzie pędził niepohamowanie,
Czy może zwolni 
I wlókł się będzie
Jak rozleniwione zwierzę?

Szkoła znów wypełni się gwarem,
 Rozmów uczniów zmieszanych z narzekaniem portretów,
Aura tajemnicy przesiąknie życie kolejnych nowicjuszy.

Wszystko to w gruncie rzeczy jest takie samo,
Lecz ludzie nadadzą temu nowe znaczenie.

Ron odszedł

"Ron odszedł..." -
Wydaje się szeptać wiatr
I radio potwierdza skrzekiem.
To twoja wina,
Huczą sowy
I mrożącą krew w żyłach pieśń
Wyją wilki.

Harry unosi głowę 
Znad sterty ksiąg z zaklęciami
I widząc głęboki smutek swej towarzyszki,
Obejmuje ją swymi,
Zbyt szczupłymi rękami.

Więc kołyszą się razem, 
W takt radiowej melodii,
Płynącej z wnętrza namiotu,
A ona nareszcie zaczyna czuć się swobodnie.

Wyrzuty sumienia obojga,
Giną we mgle zapomnienia.
A wszystkie ich myśli płyną
Nurtem tego samego strumienia.

Spójrz, Harry...

Spójrz, Harry. 
Jesteśmy.
Chcemy walczyć
Tak jak stoimy.
Nie pragniemy zemsty,
Nie o złoty blask chwały walczymy,
Lecz o wolność.

W teorii to słowo, zaledwie strzęp zdania.
W rzeczywistości  dni, tygodnie, miesiące i lata
Orzeźwiającej niepodległości trwania.

Czy gotów jesteś nam uwierzyć?
Tu, w Hogsmeade, w Aberfortha karczmie,
Głosimy wolę walki pod Twym sztandarem.

Jakiego daru oczekujesz,
Dowodu posłuszeństwa?
Wiesz dobrze, że 
Lepszego od Ciebie przywódcy
Czarodziejski świat nie znał.

Ty pokonałeś w sobie widmo strachu,
Kryjącego się nawet nie pod płaszczami dementorów,
A żar Twego spojrzenia
Wypala wieczne piętno w duszach Twoich wrogów.
W Twych ustach każde, 
Nawet najbardziej przebrzmiałe słowo
Nabiera całkiem nowego znaczenia.

Czy chcesz więc poprowadzić nas do bitwy?
Wiemy, że zdołasz
Niczego ponad to nie oczekujemy,
Choć w zamian -
Tylko wieczną, niezniszczalną przyjaźń Ci dać możemy.

Krótka ballada o lekcji opieki nad magicznymi stworzeniami

Słońce w zenicie oświetla polanę.

Już od wielu stuleci dźwiga swoje brzemię.
Łagodny powiew majowego wiatru
Chłodzi nagrzaną jego ciepłem ziemię.

Na zielonych błoniach wiekowego zamku

Stoi grupa uczniów w szatach o dwóch barwach.
Czuwa nad nią potężny gajowy.
Po chwili słychać głośne bicie skrzydeł - 
Znak, że na polanę sfruwa hipogryf.

Lądując zwinnie,
Na wszystkich kończynach,
Robi na zebranych spore wrażenie.

Z gracją składa śnieżnobiałe skrzydła.

Nie mija minuta,
A z szeregu srebrnej zieleni
Występuje Draco Malfoy,
Tchórz i cwaniak nie z tej ziemi.

Pada przed stworem na kolana,
I zgodnie z procedurą podaje mu rękę.
Lecz zamiast stosownego pozdrowienia,
On rzuca w jego stronę obelgę.

Hipogryf rozwścieczony
Dziobie go w przedramię.
A ślizgon krzyczy -
W udawanym przerażeniu.

Stwór pozostawił na jego ciele znamię,
A ślizgonowi wrodzona złośliwość,
Każe to wykorzystać przeciw gajowemu.

Olbrzymi mężczyzna raz tylko spogląda na niego
I już prowadzi do szkolnej pielęgniarki.
Natomiast ze złoto-czerownego szeregu

Występuje nikt inny, jak sławny Harry.

Wszyscy Gryfoni wstrzymują oddech,
A zielono-srebrni krzywią się w pogardzie.
Hermiona woła: "Harry, nie rób tego!"
Lecz on nie jest wierny przyjacielskiej radzie. 

Podchodzi do hipogryfa bezszelestnie,
Bez chwili wahania.
Podaje mu drżącą rękę w uniżonym geście
I w pas mu się kłania.

Zimowy wierszyk i dialog nr 2

  Wirują w tańcu śnieżne drobiny

Niczym tancerki z lodu.
W niewoli wiatru pląsają dziko -
Istoty porwane za młodu.

W dali gromada uśpionych drzew,
Obdartych ze swych szat przedwcześnie.
A to wszystko jest tylko widokiem
Zza okna, niczym więcej.

I choć wciąż wyciągam do okna tęsknie ramiona,
To nadal tkwię po jednej stronie okna - uwięziona.
   

--------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


Dialog nr 2 

Harry i Ginny oglądają swój nowy dom.


Harry: Ten dom to szczyt naszych marzeń! 

Spójrz tylko na te widoki! 
Na słońce,
Co niknie między pagórkami
I czerwoną łuną błyska...
Wierzchołki drzew skąpane w jego świetle.

Ginny: A w dali kołyszą się łany zbóż
Miarowo,
W takt usypiającego słońca.
Ach, ten widok bliski mi sercu.
Mogłabym patrzeć nań bez końca. 

Harry: A więc nie traćmy czasu,
Zapraszam cię na zwiedzanie domu!

Rzuca klucze.
Ginny otwiera i głęboko wdycha jego woń.

Ginny: Zapach jego jest całkiem obiecujący,

Jak świt 
Niesie nowe nadzieje.

A wnętrze, czuję, że nie mniej będzie kojące.


Proszę o szczere komentowanie bez skrupułów! 

Niezwykły spacer oraz dialog między Ginny a Harrym

Przepraszam, że dialog taki krótki, ale natchnienie spłynęło na mnie w szkole, a potem już nie wróciło w takiej samej postaci. Mam więc kilka takich fragmentów, lepszych, gorszych. 
Właściwie to powoli kończy mi się repertuar. Zostało mi kilka na krzyż marnych dialogów. 
Mam nadzieję, że nie są bardzo kiepskie. Zapraszam do komentowania :D

      Dialog 1


Ginny: Porzućmy magiczną szkołę

           I jej ruiny niewesołe,
Wraz z Zakazanym Lasem, 
W którym
Wciąż unosi się aura śmierci
I czyni go jeszcze bardziej ponurym.


Harry:  Tak, zapomnijmy o naszej przeszłości,
            Przejmijmy los w ręce swoje,
 Zapomnijmy, co znaczą
Wszelkie trudy i znoje! 


Senne marzenie

Powiodę Cię leśną ścieżką

I wstąpimy do baśniowej krainy.
Ujrzymy pyszne wróżki nad lustrem wody,
Dalekie ryki smoków usłyszymy.

A kiedy nadejdzie noc gwiaździsta,
Niewinne drzewa staną się dzikimi ostępami,
Senne driady powrócą do swych drzew,
Pląsające chochliki zawładną polanami.

Odezwą się nocne ptaki,
Sowy wyruszą na polowania.
A my po części zapragniemy stąd uciec,
Lecz ta druga część chętnie by została.

I tak rozdartych w wewnętrznym konflikcie
Zawoła nas cicho leśna polana.
My odpowiemy na jej wołanie
Po krótkiej chwili wahania. 

Ukołysani do snu
Przez tajemnicze nocne odgłosy
Popłyniemy do krainy marzeń,
Nie zważając na chłodne krople rosy. 

Witaj Hogwarcie!

Znowu nie opanowałam pokusy umieszczenia kolejnych dwóch wierszy na temat Hogwartu. Mam fioła na jego punkcie, dlatego trudno mi myśleć racjonalnie. Zapraszam do oceniania i komentowania. Każdy komentarz jest dla mnie na wagę złota.


Uniesienie chwili
Zapiera dech,
Powoduje łzy
W obliczu przyszłości,
Co rzuca na nas głębokie cienie.

Krzyżuję z Twoim moje spojrzenie,
Próbując oszukać przeznaczenie.


Łopot peleryny,
Odległy ryk smoka.

W powietrzu czuć
Już zapach ognia.
Górę bierze strach,
Chcą cofnąć się śmiałkowie,
Lecz bezowocne to pragnienie.

Słychać szelest skrzydeł,
Smok już coraz bliżej.
Wznoszą się nad ziemię cztery postacie.
I mkną coraz szybciej,
Wznoszą się coraz bardziej.
Wśród szumu wody,
Wśród szumu drzew,
Szukają potwora,
Który strzeże skarbu.

Bellatriks

Burzą czarnych włosów obdarzona,
Częstuje szaleńczym śmiechem każdego przechodnia,
Zna smak więzienia
I wie, co to pocałunek dementora.  

Bal Bożonarodzeniowy

Pod magicznym sklepieniem                                   
Granatu nieba, 
Usianego gwiazdami,
Tańczy kilkaset osób,
Ustawionych parami. 

Płynie głośna muzyka,
Zagłuszając wszelkie rozmowy.
Leje się kawa i kremowe piwo,
Gdyż jest to Bal Bożonarodzeniowy.

Na tej sali każdy jest kimś innym,
Niż dotychczas:
Hermiona wróżką w różanej sukni,
Ginny elfką w szmaragdowej.

Dziewczęta cicho się śmieją,
Weseli chłopcy żartują.
A wokół krążą niespokojne duchy,
Aurę tajemniczości snując.

Niby zwykły dom... - krótka ballada

Niby zwykły dom,
Taki sam jak inne,
Niby zwykły dom, 
A krył niezwykłą rodzinę.

Niezwykła pani domu,
Niezwykły gospodarz,
Niezwykłe dziecko. 

Wszyscy oni mieszkali pod jednym dachem,
Do czasu, gdy rozległo się złowrogie pukanie,
Oboje małżonków napawając strachem.

Z wielkim pośpiechem, 
Zalana łzami,
Pobiegła na górę
Domu pani.
Tuląc do siebie dziecko, 
Szukając schronienia
W dziecięcym pokoju.

Tymczasem na dole,
W sieni,
Dawni przyjaciele, 
A nowi wrogowie,
Krzyżują spojrzenia.

Nagle zza przybysza 
Wychyla się postać
Odziana w czarną szatę,
Wyciąga długi,
ozdobny patyk.
Błyska zielonym światłem.
I pada martwy 
Chwilowy bohater. 

A Czarny Pan 
Kieruje się na górę
Skrzypią złowieszczo drewniane schody.
A co było dalej,

Wspomnę kiedyś,
Przy okazji,
Mimochodem... 

Niespełnione marzenia

 Chciałabym uczyć się w Hogwarcie,
W ciemnych lochach stworzyć niejedną miksturę,
Dostawać listy od sów,
Na lekcjach zielarstwa uczyć się rozumieć naturę.

Chciałabym wznieść się ponad lasy
Na śmigłej miotle
I w locie musnąć stopami
Taflę jeziora niejednokrotnie.

Urządziłabym polowanie w lesie,
Gdzie pełno jest jednorożców,
By móc choć raz dosiąść 
Tych niezwykłych wierzchowców.

Tam czas nie istniałby,

Albo istniałby,
Lecz nie miał znaczenia,

A ten świat wznosiłby się 
Na wielu dziecięcych marzeniach.