Tęsknię...

    Wiele czasu minęło od mojej ostatniej jazdy, na co złożyło się wiele czynników. Ale wciąż w podświadomości zakodowana jest ta prosta miłość do jeździectwa do koni w ogóle; upływ czasu zamiast osłabiać tęsknotę, jeszcze ją wzmaga. Wierzcie, nie ma nic gorszego niż rozstanie z jakąś pasją i obserwowanie jak inni w tym czasie bez przeszkód ją realizują. Nie da się jednak całkiem od tego odciąć, co doskonale wiedzą osoby w podobnej sytuacji.

      A teraz efekt mojej nostalgii:

Tęsknię za łagodnymi stworzeniami

Których niegdyś przyjaciółmi zwałam;

Tęsknię za niedoścignionymi marzeniami

Z którymi tak wielkie nadzieje wiązałam.

Tęsknię za swoistą władzą

Skupioną w szorstkich wodzach
Tęsknię za zbyt mokrym zimą
A parzącym latem dotykiem siodła.

Tęsknię za euforią wywołaną 

Najkrótszym choćby udanym skokiem;

Tęsknię za nieokiełznanym pędem

Usuwającym koniom ziemię spod kopyt.

Zebrawszy te słodkie obrazy,

W nabrzmiały uczuciem album,

Zabronię snom galopady,

Kategorycznej myśli stalą .

Do łańcuchów górskich

Wasz masyw góruje nade mną
Spowity wiecznymi mgłami
Dla mnie jesteście potęgą
Nie do ogarnięcia zmysłami.

Nie sposób rozsunąć tej woalki,
Która subtelnie twarz Waszą skrywa;
Już byli tacy, co próbowali
I na tej próbie skończyli żywot.

O, zlodowaciałe łańcuchy górskie
Niezrównane w swym majestacie!
Wy swym mrozem bezlitośnie smagacie
Wędrowców strudzonych okrutnie.

Ach, iluż to z nich
Pochłonęły skaliste trzewia!
Ach, iluż to w szklanych gablotach
Wystawiliście jak trofea.

Dziś, stojąc u Waszych stóp,
Przeniknięta chłodem
Do szpiku kości
Zdjęta przemożnym lękiem
I, świadoma własnej małości,
Zwyczajnie przed Wami
Klęknę.

Wyspa Księcia Edwarda

Temat od dawna chodził mi po głowie, ba , ja nim żyłam miesiącami , karmiąc się sielankowym obrazem kanadyjskich pól i lasów, nieskomplikowanej egzystencji przenikniętej czystą radością z życia. Ale,wiadomo, la vie est difficile i nie da się tak zwyczajnie polecieć (czy popłynąć) na wyspę gdzieś na drugiej półkuli. Więc na razie pozostają marzenia, często przekładające się na wiersze ;).


Wyspa Księcia Edwarda


To Kanady zaledwie prowincja,
Niby osobna gałązka 
W konarach potężnego drzewa;
To ona jednak kwieci się najgęściej,
To ją na gniazdo wędrowny ptak wybiera.


Wrośnięta mocno w ocean, 
Ze swymi czerwonawymi drogami,
Blada od powiewu morskiej bryzy,
Enigmatyczna Wyspa Księcia Edwarda.


***

Ubierzcie mnie w falbaniasty fartuszek,
I załóżcie staromodne pantofle.
A pobiegnę tą wąską ścieżką,
Do tego samego lasu, który
Zachwycił  niegdyś piegowatą Anię.

Poprzez strumienie, pola i łąki
Przemknę z cichym szelestem,
Po to, by postawić bose stopy
Na jasnego klifu podeście.

Pozwólcie mi jeszcze bezkrytycznie
Pochwalić urodę nocnego nieba,
Nim z rąk śliskich wydrzecie fartuszek
I rozkażecie wrócić do siebie. 

Pochwała wody

Boleśnie zachwyca Twa nieuchwytna gracja,
Którą zawierasz w swym najdrobniejszym ruchu;
Twych wielbicieli łączy konsternacja-
Nad chaotyczną symetrią Twoich struktur.

Raz jesteś cała w błękicie,
Posypana z wierzchu perłowym pyłem;
Kiedy indziej pławisz się w szmaragdzie,
Poznaczonym gdzieniegdzie pasmami koronki.

Bywasz nieraz zastępczą matką
Z okrutną miłością przejmujesz obce dzieci.
One, znużone życiem zanadto -  z Tobą,
Godzą się stawić na spotkanie śmierci.


O wodo, jesteś cudowną i straszną syntezą
Surowej od skały macierzyńskiej miłości,
Z niepokojącą mocą Twej urokliwości;
Dla niepoznaki co dzień inaczej odzianą.

Jesteś, czym tylko być zapragniesz
W nieposkromionej swej naturze;
Stąd też bezkarnie taki zamęt
I strach wkrada się w ludzkie dusze.

Podróż w imaginacji

Trochę bardziej optymistycznie  niż ostatnio...

Mijam nie ogrody,
Lecz wsie całe;
Tonące w kwiatach,
Spowite nektarowymi zapachami;

Nie domy,
Lecz zamki drewniane
Na ścianach których
Barwna roślinność się splata.

Mijają mnie nie przechodnie,
Lecz szlachta w przebogatych strojach;
A ja sama jadę nie samochodem,
Lecz królewskim powozem nie z tego świata.

Platoniczna miłość

Wkroczyłam na jego teren znienacka
Zastałam rasowego konia w sercu prerii
Ach, móc wówczas pogłaskać...
W meandry lśniącej sierści się zagłębić...

 Lecz najpierw musiałby mnie dostrzec
I odpowiednio zinterpretować.
Czasami żałuję, że nikt go nie ostrzegł
Mógłby się wtedy chociaż przygotować.

Ogier o bursztynowej maści
Świetnie władający obcą mu mową.
Jeden z tych, co winni być
Wolni do samego końca.

Nie zawsze rozumiałam Twe słowa,
Choć szczyciłam się niezłą znajomością
Poetyckiego języka ziemi i słońca;
Dlatego nigdy nie pragnęłam

Zresztą czy umiałabym
Ujarzmić tak silnego ducha?


Jedynie kroczyć wiecznie
W oślepiającym blasku
Jego królewskości;
Ale zawsze obok -
Szczegół wyjątkowej istotności.
***


Już wtedy, stojąc wśród falujących traw
Mogłam odejść, nie zaznaczywszy swej obecności
Zostawić nieoszlifowany diament
W jego pierwotnej surowości.

Niegdyś spotkałam się z nim twarzą w twarz
Niemal odnaleźliśmy nić porozumienia
Od tej pory nie umiem spokoju zaznać
Dręczy mnie armia wyrzutów sumienia.


Gdyby znów stanął przede mną
Nie starczyłyby mi drobne pieszczoty
Bez żadnej gwarancji stałości
I poprosiłabym go o przysługę
Rodem z surrealistycznego romantyzmu

Ale jej treści boję się na głos wyznać
Gdyż marzenia mają to do siebie
Że z łatwością mogą prysnąć.


 O, najbardziej ludzka ze zwierząt istoto!
Może gdybyś stała się człowiekiem
Moglibyśmy zbudować fortecę z naszej miłości;
Ale najpierw musiałbyś mnie pokochać,
Monarcho amerykańskich stepów.


Wybacz mi, że wcześniej nie widziałam
Ukrytego w Tobie ludzkiego pierwiastka,
I wybacz, że ze strachu drżałam
Na myśl o staniu się klaczą.

źródło: ForestStudios.com

Coś à la wiersz biały

Ilekroć wchodzę do stajni,
Niezmiennie uderza mnie 
W nozdrza ten sam zapach-
Charakterystyczna mieszanka 
Ziołowej maści 
I końskiego potu 


Swojski gwar 
Zwierzęcych odgłosów 
I niemalże domowy półmrok 
Tulący do swego łona 
Wszystkich gości. 


Przechodzę między rzędami boksów - 
Nie ma tu dwóch identycznych wierzchowców 
Każdy innej maści , rasy 
W każdym inny tkwi temperament. 
 Otwieram jeden z nich 
Bramka daje o sobie znać 
Przeraźliwym skrzypieniem 

Prowadzę śnieżnobiałą klacz 
Ku zimowemu słońcu 
Gdzie cała jej sylwetka 
Zlewa się w jedno 
Z nieskazitelną bielą śniegu.

Latanie

Pytasz mnie - jak można latać?
Bo przecież nie samolotami,
Gdzie na policzkach nie czuć
Wilgotnego szeptu wiatru.

Mówię: można latać
Będąc na ziemi,
A zarazem nie dotykając jej stopami.
Jak? - Pytasz ponownie.
 
Z Twych słów aż bucha niedowierzanie.
Odpowiadam Ci:
Dosiądź konia,
Choćby na chwilę.

Wskocz na siodło,
Chwyć za wodze.
Reszta przyjdzie sama.

Od stępu aż do cwału
Droga niedaleka,
Choć nierzadko kręta,
I najeżona trudnościami.

Zobaczysz, jak szybko
Pokochasz ten moment
Zawieszenia nad ziemią,
Nieważne, sekunda czy pięć.

A potem przyjdzie miłość;
Najpierw do miękkiego ruchu,
Potem do tego szczególnego zapachu.
Aż w końcu pokochasz go
Miłością całkowitą i bezwarunkową.

Zimowy wierszyk i dialog nr 2

  Wirują w tańcu śnieżne drobiny

Niczym tancerki z lodu.
W niewoli wiatru pląsają dziko -
Istoty porwane za młodu.

W dali gromada uśpionych drzew,
Obdartych ze swych szat przedwcześnie.
A to wszystko jest tylko widokiem
Zza okna, niczym więcej.

I choć wciąż wyciągam do okna tęsknie ramiona,
To nadal tkwię po jednej stronie okna - uwięziona.
   

--------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


Dialog nr 2 

Harry i Ginny oglądają swój nowy dom.


Harry: Ten dom to szczyt naszych marzeń! 

Spójrz tylko na te widoki! 
Na słońce,
Co niknie między pagórkami
I czerwoną łuną błyska...
Wierzchołki drzew skąpane w jego świetle.

Ginny: A w dali kołyszą się łany zbóż
Miarowo,
W takt usypiającego słońca.
Ach, ten widok bliski mi sercu.
Mogłabym patrzeć nań bez końca. 

Harry: A więc nie traćmy czasu,
Zapraszam cię na zwiedzanie domu!

Rzuca klucze.
Ginny otwiera i głęboko wdycha jego woń.

Ginny: Zapach jego jest całkiem obiecujący,

Jak świt 
Niesie nowe nadzieje.

A wnętrze, czuję, że nie mniej będzie kojące.


Proszę o szczere komentowanie bez skrupułów! 

Apel do ludzkości

W rzeczywistości wszystko jest szare,

Nie ma nic barw wcale.
Pozbawione wdzięku i urody,
Wszystko,
Wszystko oprócz przyrody.

Wielka jest jej potęga,
Niczym nieograniczona.
Jej żywiołów każdy się lęka,
Nawet ciekawość się przed nimi cofa.

Targają drzewami
Niezliczone huragany.
Przewalają się przez świat tornada.
Jeśli nie ujarzmimy żywiołów,
Czeka nas niechybna zagłada.

Padają z nieba kwaśne deszcze,
Smog unosi się nad miastami
Bliski nasz koniec,
Jeśli się w porę nie opamiętamy. 

Człowiek stworzony był jako poddany,
Próbował stać się władcą.
A przecież jest tylko cześcią świata,
Która należy do przyrody.
Chcąc nad nią zapanować,
Wznieca bunt przeciw sobie.

Daleki od ludzkiej natury,
W końcu położy kres własnemu istnieniu.
Życie ludzkości uległo skróceniu,
Szkód wyrządzonych już nie naprawi.
Nadzieja w tych,
Co zrozumieją,
Że niszcząc przyrodę
I ludzkość się zgładzi.