Tęsknię...

    Wiele czasu minęło od mojej ostatniej jazdy, na co złożyło się wiele czynników. Ale wciąż w podświadomości zakodowana jest ta prosta miłość do jeździectwa do koni w ogóle; upływ czasu zamiast osłabiać tęsknotę, jeszcze ją wzmaga. Wierzcie, nie ma nic gorszego niż rozstanie z jakąś pasją i obserwowanie jak inni w tym czasie bez przeszkód ją realizują. Nie da się jednak całkiem od tego odciąć, co doskonale wiedzą osoby w podobnej sytuacji.

      A teraz efekt mojej nostalgii:

Tęsknię za łagodnymi stworzeniami

Których niegdyś przyjaciółmi zwałam;

Tęsknię za niedoścignionymi marzeniami

Z którymi tak wielkie nadzieje wiązałam.

Tęsknię za swoistą władzą

Skupioną w szorstkich wodzach
Tęsknię za zbyt mokrym zimą
A parzącym latem dotykiem siodła.

Tęsknię za euforią wywołaną 

Najkrótszym choćby udanym skokiem;

Tęsknię za nieokiełznanym pędem

Usuwającym koniom ziemię spod kopyt.

Zebrawszy te słodkie obrazy,

W nabrzmiały uczuciem album,

Zabronię snom galopady,

Kategorycznej myśli stalą .

Platoniczna miłość

Wkroczyłam na jego teren znienacka
Zastałam rasowego konia w sercu prerii
Ach, móc wówczas pogłaskać...
W meandry lśniącej sierści się zagłębić...

 Lecz najpierw musiałby mnie dostrzec
I odpowiednio zinterpretować.
Czasami żałuję, że nikt go nie ostrzegł
Mógłby się wtedy chociaż przygotować.

Ogier o bursztynowej maści
Świetnie władający obcą mu mową.
Jeden z tych, co winni być
Wolni do samego końca.

Nie zawsze rozumiałam Twe słowa,
Choć szczyciłam się niezłą znajomością
Poetyckiego języka ziemi i słońca;
Dlatego nigdy nie pragnęłam

Zresztą czy umiałabym
Ujarzmić tak silnego ducha?


Jedynie kroczyć wiecznie
W oślepiającym blasku
Jego królewskości;
Ale zawsze obok -
Szczegół wyjątkowej istotności.
***


Już wtedy, stojąc wśród falujących traw
Mogłam odejść, nie zaznaczywszy swej obecności
Zostawić nieoszlifowany diament
W jego pierwotnej surowości.

Niegdyś spotkałam się z nim twarzą w twarz
Niemal odnaleźliśmy nić porozumienia
Od tej pory nie umiem spokoju zaznać
Dręczy mnie armia wyrzutów sumienia.


Gdyby znów stanął przede mną
Nie starczyłyby mi drobne pieszczoty
Bez żadnej gwarancji stałości
I poprosiłabym go o przysługę
Rodem z surrealistycznego romantyzmu

Ale jej treści boję się na głos wyznać
Gdyż marzenia mają to do siebie
Że z łatwością mogą prysnąć.


 O, najbardziej ludzka ze zwierząt istoto!
Może gdybyś stała się człowiekiem
Moglibyśmy zbudować fortecę z naszej miłości;
Ale najpierw musiałbyś mnie pokochać,
Monarcho amerykańskich stepów.


Wybacz mi, że wcześniej nie widziałam
Ukrytego w Tobie ludzkiego pierwiastka,
I wybacz, że ze strachu drżałam
Na myśl o staniu się klaczą.

źródło: ForestStudios.com

Coś à la wiersz biały

Ilekroć wchodzę do stajni,
Niezmiennie uderza mnie 
W nozdrza ten sam zapach-
Charakterystyczna mieszanka 
Ziołowej maści 
I końskiego potu 


Swojski gwar 
Zwierzęcych odgłosów 
I niemalże domowy półmrok 
Tulący do swego łona 
Wszystkich gości. 


Przechodzę między rzędami boksów - 
Nie ma tu dwóch identycznych wierzchowców 
Każdy innej maści , rasy 
W każdym inny tkwi temperament. 
 Otwieram jeden z nich 
Bramka daje o sobie znać 
Przeraźliwym skrzypieniem 

Prowadzę śnieżnobiałą klacz 
Ku zimowemu słońcu 
Gdzie cała jej sylwetka 
Zlewa się w jedno 
Z nieskazitelną bielą śniegu.

Latanie

Pytasz mnie - jak można latać?
Bo przecież nie samolotami,
Gdzie na policzkach nie czuć
Wilgotnego szeptu wiatru.

Mówię: można latać
Będąc na ziemi,
A zarazem nie dotykając jej stopami.
Jak? - Pytasz ponownie.
 
Z Twych słów aż bucha niedowierzanie.
Odpowiadam Ci:
Dosiądź konia,
Choćby na chwilę.

Wskocz na siodło,
Chwyć za wodze.
Reszta przyjdzie sama.

Od stępu aż do cwału
Droga niedaleka,
Choć nierzadko kręta,
I najeżona trudnościami.

Zobaczysz, jak szybko
Pokochasz ten moment
Zawieszenia nad ziemią,
Nieważne, sekunda czy pięć.

A potem przyjdzie miłość;
Najpierw do miękkiego ruchu,
Potem do tego szczególnego zapachu.
Aż w końcu pokochasz go
Miłością całkowitą i bezwarunkową.