O spłowiałej okładce,
O kartkach pożółkłych
Od ciągłego przewracania.
Książka, fizycznie tak lekka,
Że porwie ją ze sobą najlżejszy podmuch wiatru.
Lecz jej wartość dla duszy jest niezmierzona.
Koi ją cichym szelestem,
Niejednokrotnie wprawia w zachwyt,
Czasem słodkie otuchy słowa szepcze,
Nieraz pobrzmiewa w niej echo
Rozpaczy ludzi zmarłych.
Gdy tylko trafia na przyjaznego słuchacza,
Otwiera przed nim tajemnic wrota.
Niestety, większość ludzi nie pojmuje
Wagi papierowych sekretów, która jest na miarę złota.
Dzisiaj jakoś tak pusto i zupełnie ciężko brzmią dla mnie słowa wiersza. Przykro mi, że muszę raczyć Was taką nijakością, ale wena opuściła mnie na dobre. Mam nadzieję, że nie uśniecie przy czytaniu...
