Było ich trzy

           Cześć wszystkim, ktokolwiek tu jeszcze zagląda. Długo już zbierałam się do napisania tego posta ... Niby ciągle byłam czymś zajęta, ale tak naprawdę ogarnęło mnie beznadziejne, przygniatające uczucie smutku. Że wszystko co miało być napisane, już zostało uwiecznione na papierze przez kogoś innego. Że nie warto się męczyć i usiłować czegokolwiek stworzyć. Secret, uwierz, byli przed Tobą tak dobrzy poeci, że przy nich ty jesteś nic nie znaczącą dziewczynką, do pięt im nawet nie sięgającą. Nigdy nawet nie osiągniesz podobnego artyzmu, nie wspominając już o ponadczasowych prawdach, które odkryli. 
            Najgorsze jest to, iż wciąż nie mogę uporać się z tym przeświadczeniem. Chociaż bardzo to bolesne i na myśl o tym nic, tylko siąść i płakać, to mimo wszystko (a może właśnie dlatego?) wydaje się być takie prawdziwe. Proszę... niech ktoś mi powie , że się mylę!
          
             Ale, żeby nie było, udało mi się coś naskrobać. Nie jestem w pełni usatysfakcjonowana, nie jest to z pewnością najlepszy z moich wierszy. Jednak udało się. A to chyba choć trochę się liczy?  






Było ich trzy -
Słomiane czarownice.
Zabobony, rzekłbyś;
Ale gdybyś widział ich lica...

Gdybyś poczuł na karku 
Pradawnej mocy 
Złowrogie tchnienie
Poznałbyś,
Jak złe są te stworzenia.

Było ich trzy.
A wszystkie równie odrażające.
Imiona miały następujące:
Kuchta, Prządka i Szeptucha
A domem ich bagna się stały.

Było ich trzy
A każda jakąś moc w ręku dzierżyła
Jedna swych wyznawców szepty gromadziła,
Drugą stado smolnych kruków obsiadło
Ostatnia mięso tak wybornie przyrządzała...

Było ich trzy
I wielu ludziom starczały za wiarę
Co z tego, że nigdy nie wybaczały?
Za to  pomoc przychodziła niezawodnie
Przy okazji tylko rodząc sny potworne