Niby zwykły dom,
Taki sam jak inne,
Niby zwykły dom,
A krył niezwykłą rodzinę.
Niezwykła pani domu,
Niezwykły gospodarz,
Niezwykłe dziecko.
Wszyscy oni mieszkali pod jednym dachem,
Do czasu, gdy rozległo się złowrogie pukanie,
Oboje małżonków napawając strachem.
Z wielkim pośpiechem,
Zalana łzami,
Pobiegła na górę
Domu pani.
Tuląc do siebie dziecko,
Szukając schronienia
W dziecięcym pokoju.
Tymczasem na dole,
W sieni,
Dawni przyjaciele,
A nowi wrogowie,
Krzyżują spojrzenia.
Nagle zza przybysza
Wychyla się postać
Odziana w czarną szatę,
Wyciąga długi,
ozdobny patyk.
Błyska zielonym światłem.
I pada martwy
Chwilowy bohater.
A Czarny Pan
Kieruje się na górę
Skrzypią złowieszczo drewniane schody.
A co było dalej,
Wspomnę kiedyś,
Przy okazji,
Mimochodem...
