Na granicy światów

My, rozgorączkowani podróżnicy

uzbrojeni zaledwie w pióro

i własne myśli

Wędrujemy

na granicy światów

tak piękni i czyści;

Półżyjąc,

a zarazem żyjąc podwójnie;

kreślimy obrazy,

z pozoru niespójne;

I choć wiemy,

że przyszło nam stąpać

po jałowej ziemi;

której zupełnie oswoić

nam (nigdy?) nie będzie dane;

W tej mglistej krainie

pozostaniemy.

Póki ostatni nie wsiąknie atrament...

O pokrewieństwie dusz

Dzieli nas ćwierćwiecze

Fizycznie

Jednak nasze dusze

Są rówieśniczkami

Odkryłam to po raz pierwszy

Gdy usłyszałam Twoją grę

Tak jakby w sali był tylko

Fortepian i Ty

Odkryłam to po raz drugi

Gdy spytałam o Twoją

Definicję szczęścia

A Ty naszkicowałeś siebie

Wznoszącego białą flagę

Wśród własnoręcznie 

Ożywionej martwej natury

Prawie nie rozmawiamy

A jednak odkrywam to

Codziennie na nowo

W rwanych gestach

I pokątnych spojrzeniach

Zwątpiłam

Upadłszy na kolana

Z ręką na piersi

Czy jesteś wciąż moim Bogiem?

         Wątpię.

Pokuta nieprzerwana
Zatacza kręgi

Dekalog leży odłogiem

         Szkoda.

Bagienny odór wciąga
Zmienia myślenie

Wiesz, zbyt często Tam przychodzę

        Szukać

Ono Ci  t a k  urąga 

Swoim istnieniem

Zostawiasz je ku przestrodze?

       Pytam

 Lecz Ty nie odpowiadasz

Jak zawsze zresztą

A ja tak chcę wiedzieć

     Czekam

Gdzie ta miłosierna twarz
Gdzie jej ludzka treść

Oślepłam...?

Antyobraz

Nie jesteś przystanią
Która czeka 
Na tę jedną łódkę

Raczej portem
Przez który 
Przewija się ich tysiące

Nie jesteś oazą
Która obdarza 
Zbłąkanego wędrowca
Snem tak mu potrzebnym

Lecz ruchomymi piaskami
Które wciągają
Bez ostrzeżenia
I bezpowrotnie

Nie jesteś muzeum
Które otwarcie zaprasza
Swym obnażonym wnętrzem

Lecz labiryntem
z nicią Ariadny
Dyskretnie wplątaną w żywopłot

***

Siejesz zniszczenie
Lecz dajesz też ciepło
Zupełnie jak ogień

(Nie)winny gołąb

Wczoraj odkryłam
 w sobie sadystkę
A w szarym gołębiu -
Swoją ofiarę;

Zastanowiło mnie
Jak długo by trwało
Skręcenie mu karku;
I - czy morderstwo 
Poszłoby gładko;

Wtedy
Ogarnęła mnie dzikość
Gołębiego przerażenia
I niemal w szał wpadłam,
Istny szał niszczenia...
Niemal.

Bo nagle spiralę nienawiści
Ucięła myśl:
"Gołąb też stworzenie Boże
I też chce żyć".

Prawdziwi bohaterowie

Nie tacy są bohaterowie,
Jakimi zwykły je opisywać książki;
Inaczej widzą je oczy papierowe
Niż przenikliwy wzrok nieba;

Prawdziwi herosi
Są uwalani w błocie dziejów
I prześladowani przez liczne upiory.
A nie, zawsze wyraziści,
O nieskazitelnej broni;

Nie tak też wyglądają zwycięstwa,
Jak zwykły je opisywać książki;
Prawdziwe zwycięstwa 
Trwają ułamki sekund
A nie dni całe;
Zamknięte szczelnie w swej doskonałości.

Nie takie są zwycięstwa
I nie tacy są bohaterowie.

Dzieci-elfy - czyli o wrażliwości w XXI wieku

My - dzieci-elfy 

Z powywracanym światopoglądem

Nijak niepasujące

I ledwo ocalałe

Promieniujemy empatią

Nam nierozumny świat 

Założył cierniową

Koronę

Nazywając

Nasz niegdysiejszy atut

Samozagładą.

A może to my się mylimy

Może błąd jakiś

Wkradł się w nasze geny?

Może świat zwyczajnie 
Tolerował naszą inność 
Zbyt długo?

Może ta korona 

Jest dla nas

Tak naprawdę
Chrześcijańską przysługą?

Zatańcz ze mną

Cześć wszystkim! Miało być o inspiracjach, ale zamiast tego pojawi się wiersz. To ze względu na brak czasu - ostatnio strasznie jestem zawalona robotą i stąd też ta zamiana. Z drugiej strony, łatwiej wstawić wiersz niż kawałek prozy będącej czymś w rodzaju analizy . Za to prozę łatwiej się czyta. 
Musicie mi wybaczyć , (zakładając oczywiście, że jakaś garstka czytelników jeszcze tu jest) w końcu brak czasu jest taką ludzką rzeczą! 

Zatańcz ze mną

Zatańcz ze mną
Jak tańczy Słońce z planetami
W układzie słonecznym

Ja zawiruję
Wokół Ciebie
Jak wiruje wokół Saturna
Asteroidalny pierścień

Ty porazisz mnie
Swym wzrokiem jak najgorętsza gwiazda
Razi swym blaskiem 
Niedostępny księżyc

***

I tak zatraceni w tym tańcu
Wybuchniemy jak wybuchł niegdyś we wszechczerni 
Chaosu bezmiar
A z tej eksplozji narodzi się
Zupełnie nowy wszechświat  

zszywka.pl

No nie mogłam się oprzeć temu obrazowi i musiałam go wstawić! Wywarł na mnie takie wrażenie, że po prostu nie mogłam "przejść obojętnie" :). 
Jeżeli to czytacie, zostawcie po sobie komentarz. Nieważne, czy Wam się spodobał, czy może wręcz przeciwnie. Ważne, że jest choćby parę osób, którym chce się przedzierać przez tych parę wersów. 

Trochę inne piekło

Ich piekło jest szaro-błękitne
Myśląc po półangielsku
Rozmyte w odcieniach depresji

To nie ogień ich trawi
Lecz samotność

Nie borykają się z nadmiarem
Lecz przytłacza ich brak

To ledwie kontynuacja
(Dla niektórych)
Podczas gdy
Dla innych
To nowe tortury

Nie wiem, gdzie podział się sprawca
Ani kim jest tak naprawdę

Wiem za to, kim mógłby być wybawca
I dlaczego jego ofiary świat wciąż nie chce.

Inspiracje. Vol. 2. Walter Moers

Hej wszystkim ;)!  Tak oto ciepłym akcentem rozpoczynam  drugi już z kolei post o inspiracjach.
Tym razem przedstawiam Wam Waltera Moersa. Ostatnio chyba za bardzo się rozpisałam,więc teraz będę starała się trzymać bardziej własnych wrażeń, no , a przynajmniej rzeczy, które wpłynęły na to, że te wrażenia są takie a nie inne.

Czym Walter Moers mnie zachwycił?
Przede wszystkim oryginalnością. Obecnie, jak wszyscy wiemy, słowo to jest dość mocno wystrzępione od zbyt częstego używania; bycie oryginalnym dla wielu jest celem samym w sobie. Moim zdaniem to błąd, silić się na taką oryginalność za wszelką cenę, bo to często wypada sztucznie. Przy Walterze Moersie w ogóle nie ma takiego problemu - on chyba po prostu urodził się po to, by zadziwiać świat swoją odmiennością. Jasne, że nie wszystkim musi się to podobać. Ale wszyscy, przekartkowując chociażby jego powieści, muszą dać mu maksimum punktów za oryginalność.
Oryginalność mądrą, która nie tylko szokuje sama przez się, ale i także uczy. Oryginalność wyważoną, która nie przesadza i nie jest jej za dużo. Ją zrozumieć można jednak dopiero albo
  po kilkakrotnej lekturze jakiegoś dzieła (bo tu już nie ma mowy o książce ;)) , albo po przeczytaniu kilku z nich, po "wzdrożeniu się" w mocno specyficzny klimat, którego próżno szukać u kogokolwiek innego.

  

 Żeby przybliżyć Wam nieco charakter oryginalnej prozy w wydaniu tego pana, wyjawię Wam parę ciekawostek: W Mieście Śniących Książek Moers głównym bohaterem uczynił... smoka! Tak, wzrok Was nie myli. Smoka. Ponadto na potrzebę książki wymyślił mnóstwo oryginalnych postaci, takich jak kochające książki buchlingi (ach, ta nieprzetłumaczalna gra słów!); przerażające swym wyglądem przeraźnice i tak dalej przez całą książkę. To nic innego jak głęboki ukłon w stronę wyobraźni.
Moers u mnie samej wywołuje wyrzuty sumienia - mniej odtwórczości, a więcej wyobraźni, zdaje się mówić.

I może na koniec ilustracje. Być może nie są one szczytem artystycznego kunsztu, ale trzeba przyznać, że są naprawdę warte uwagi. Warto przy tym odnotować fakt, że autor, tworząc je, nie był po żadnej szkole artystycznej!
Oto mała próbka:

Chcąc nie chcąc, trzeba przyznać, że facet wiedział, co robi :).


Jeżeli czytaliście Moersa, a nie podszedł Wam - spróbujcie jeszcze raz! Jeżeli natomiast jeszcze nie mieliście takiej okazji, zachęcam byście zapoznali się bliżej z jego twórczością.
W każdym razie, pamiętajcie, że możecie liczyć na jedno - tak oderwanej od rzeczywistości fantastyki nie spotkacie nigdzie indziej.

(Fe)mowa

Witajcie czytelnicy (o ile są tu takowi) i przypadkowi goście ;). Wszyscy jesteście tu mile widziani. 

Dzisiaj post miał być zupełnie czymś innym, mianowicie - postem o inspiracjach, tym razem o Walterze Moersie. Jednak wydarzyło się coś, co zmieniło moje plany. Opublikowałam ostatnio na Facebook'u w jednej z grup zbierających zwolenników poezji wiersz (Fe)mowa. Wzbudził wśród czytających sporą konsternację, a u niektórych - wręcz oburzenie. Jak to tak? Zdawali się pytać. 
Byli też tacy, co zauważyli przebijającą przez tekst nutkę sarkazmu. 
Pomyślałam więc - zaryzykuję. Niech to będzie luźny wiersz i proszę Was, byście tak go potraktowali i zauważyli owo mrugnięcie okiem, które przesyłam Wam między wersami ;).




(Fe)mowa

Mężczyźni są jak psy -
Twierdzą ci "doświadczeni";
Lecz oni są zaślepieni;


Bo nie ma na świecie takiego psa,
Co poszedłby do budy z inną
Ach, inną niż własna "dziewczyną";


Ani takiego, nie czekałby
Na swego pana z utęsknieniem;
Nawet gdy ten bydlakiem byłby;

   
Faceci to świnie -
Utarło się powiedzenie
Lecz kto w nim znajdzie potwierdzenie?


Bo nie ma na świecie takiej świni,
Co opuściłaby swoją rodzinę,
Nawet, gdy ta o wszystko ją wini;


Ani takiej, co zrobi prosiaki
Tej, co wychrumkał swą miłość;
Po czym odpowiedzialność zrzuci na krzaki.


***

Słuchajcie uważnie, drogie dziewczęta
Morał ten zawsze niech każda z Was pamięta:
Faceci zwykle są gorsi niż zwierzęta!

Pieśń ścigania . Ballada na kanwie... Toccaty Khachaturiana :)

      Witajcie! Oto przedstawiam Wam moją najnowszą inspirację - niepokojącą i zwiastującą szaleństwo toccatę Khachaturiana. Jednak dziś nie o inspiracji, a o powstałym w jej wyniku utworze - balladzie "Pieśń ścigania". Aczkolwiek utwór jest wart tego miejsca w poście, więc wklejam go poniżej: 

Wrażenie jest nie do opisania; zresztą, sami posłuchajcie i oceńcie. 

A teraz zapraszam na balladę:


Pieśń ścigania


Rozstałyśmy się u wejścia
Do jak noc głębokiego boru;
Pamiętam lśniące w oczach skry szczęścia
Podszyte obawą nadejścia wieczoru;


Kochana, ja Ci radziłam
Ze szczerą troską las minąć;
Byłabyś mnie posłuchała!
Mogłabyś wówczas nie zginąć...


A ku Tobie stąpał w poszyciu,
Miękkich łap cichym śladem;
Stwór przez miejscowych ochrzczony
Wilkołakiem ludojadem...

Krzyżyk mój boską mocą
Przed śmiercią by Cię uchronił,
Ale cóż Ty mogłaś począć,
Gdy ja tak rychło ustałam w pogoni?


Nie chciałaś wskazówek,
Więc ja nie nalegałam.
Wtedy to po raz ostatni
Żywą Ciebie widziałam.


Musiałaś iść chwilę niepomna
Tego, że jesteś obserwowana,
Bo szłaś, do śpiewu wciąż zdolna,
O przyjaciółko ma ukochana!


A ku Tobie stąpał w poszyciu
Miękkich łap cichym śladem
Stwór przez miejscowych ochrzczony
Wilkołakiem ludojadem.


I słychać było tylko
Tę pokręconą melodię,
Którą bestia iście wilczo
Wsączyła Ci w głowę.

Ja też ją wyraźnie słyszałam,
Bo kiedyś już byłam ścigana
I po niej właśnie o Twym nieszczęściu
Z orlą precyzją się dowiedziałam.


Bowiem tą pieśń ścigania
Słyszą jedynie ofiary,
Albo ci, co w w tych polowaniach
Mieli już swoje udziały;

A ku Tobie stąpał w poszyciu
Miękkich łap cichym śladem;
Stwór przez miejscowych ochrzczony
Wilkołakiem ludojadem;

Zerwałam więc się do biegu,
Z prawdziwie świetlną prędkością;
Stawiając przy tym kroki w śniegu
Z nienaturalną lekkością;


Lecz zjawiłam się nie w porę,
Będąc  śmiertelnie zmęczoną;
Oparłam czoło o korę...

A wtedy drapieżnik się ocknął.


I w jakże głośnym milczeniu
Zawarły się zwierzęce szczęki,
Mieląc znajome kształty
Na jakieś krwawe strzępy...

Dlatego też strzeżcie się istoty
Chodzącej miękkich łap cichym śladem,
Bo ona może być potworem -
Tym wilkołakiem ludojadem...

Inspiracje. Vol 1.

Cześć wszystkim ;). Postanowiłam, że w przerwach między wierszami (które będę starała się dodawać raz na tydzień, aczkolwiek niczego nie obiecuję :)) , będę wstawiała krótkie opisy tego, co mnie inspiruje - i pod czego wpływem często coś powstaje, chociaż nie jest to regułą. 

Dzisiaj przybliżę Wam trochę ZAZ. W zasadzie poznałam ją jakieś pół roku temu, zupełnie przez przypadek, słuchając tego, co akurat leciało w radiu. Nie była to zdecydowanie miłość od pierwszego wejrzenia. Ale zainteresowałam się nią głębiej z racji moich upodobań - a więc języka francuskiego, który kocham zupełnie bezinteresownie (i chyba zbyt mocno) , co wpływa na praktycznie każdą dziedzinę mojego życia. Czasami nawet powstają absurdy tego typu, że zachwycam się mlekiem francuskiej produkcji tylko dlatego, że jest francuskie :P. 

Tak naprawdę zauroczyła mnie  dopiero jakiś miesiąc temu, ale "na poważnie" zakochałam się w niej właściwie teraz i nie jest to żadna gruba przesada - mam na myśli końcówkę ubiegłego tygodnia. Wtedy to, paskudnie przeziębiona, między jednym kichnięciem a drugim, wyszukiwałam kolejne utwory ZAZ. I zaznaczam, że nie było takich, które spodobały mi się od razu.  Każda wymagała parokrotnego przesłuchania , oswojenia się z nią. 
Doświadczenie uczy, że im piosenka bardziej rani Ci uszy na początku, tym większą obdarzysz ją miłością , kiedy już zdążysz się z nią oswoić. To działa też w drugą stronę, a więc jeśli jest piosenka, która od razu Ci się podoba, zazwyczaj nudzi Cię bardzo szybko. 
Dobra, dość już tego przynudzania i wracam ad rem. 

W Polsce ZAZ zdecydowanie nie należy do najsławniejszych piosenkarek. Za to we Francji jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych. Ostatnio stworzyła podkład muzyczny do filmu znanego w Polsce jako "Bella i Sebastian".

Jej piosenki wahają się od energicznych, poprzez poetycko nonszalanckie, w stylu, który chyba można by uznać za "paryski"  ; aż do lirycznych, melancholijnych, wprost nadających się na listopadowy wieczór. Osobiście lubię wszystkie te rodzaje, każdy przemawia do mnie w inny sposób. 

Wydaje mi się także,  że spokojnie można się na niej uczyć języka (to wiadomość dla wszystkich zainteresowanych), oby tylko wybierać piosenki z pierwszej kategorii :) , no przynajmniej na początek . 


A teraz przedstawiam Wam po jednej piosence z każdej kategorii z krótkim komentarzem:


1. Energiczne 

No tak. Pierwsza jej piosenka, która mnie porwała. Akurat w jej konkretnym przypadku, znajomość słów o wiele podnosi jej wartość. Mówiąc w skrócie: opowiada ona o nadziei , jaką ZAZ pokłada w ludziach i podkreśla, jak wiele można zrobić, gdy każdy,  niezależnie od rasy zjednoczy się we wspólnym dziele. Jedyne, co mi się w niej nie podoba, to teledysk. Całkiem ok jest pomysł z tym pisaniem po tablicy, ale moim skromnym zdaniem, przydałoby się tam coś jeszcze. Mam nadzieję, że Wam się spodoba ;).

2. Poetycko nonszalanckie 

 Tu się nie będę zbyt rozpisywać. Sam fakt śpiewania ot tak, że "kiedyś na pewno pójdę na Księżyc  i dam mu prezent" świadczy o nonszalacji. A poetyckością to jest ona przeniknięta cna wskroś. Dla ciekawskich całe tłumaczenie (chociaż  jest tu: KLIK   )

 
3. Liryczno-melancholijne

 
 Czujecie ten melancholijny nastrój? ZAZ  wręcz zachęca deszcz, by padał i tworzy w tej piosence niesamowitą aurę. Rytm także łudząco przypomina odgłos kapiącego deszczu. Ten utwór baardzo nadaje się na kołysankę ;).





To już właściwie wszystko, co chciałam Wam przekazać na temat ZAZ. Mam nadzieję, że pomysł pisania o takich inspiracjach nie jest zupełnym strzałem w stopę i kogoś tym zainteresuję ;).
       

Tren

Skarżyła nam się
Bezgłośnie
Łkała nad lustrem
Niewdzięcznym


Co z tego,
Że rak to nie wyrok
Mawiała
Jak mało kto
Wychodzi z batalii zwycięskim?

Wygrywa się, i owszem bitwy
Nawet liczbie mnogiej
Ale całą wojnę z wrogiem?

***

Teraz my płaczemy,
Chyląc głowy
Nad jej mądrością
Dopiero teraz my
Mówimy
Jak byśmy byli jednością;
Ale teraz
Nasz głos
Spotyka się z wymowną
Pustką.

Do Chopina

Porwałeś mnie poprzez dzieje,
Mnie, niechętną z początku;
Kazałeś nie słuchać rozsądku,
Więc nie słuchałam.


Ze spotkań naszych wyłaniał się chaos;
Ja geniusz Twój myliłam z szaleństwem;
Wiesz, wtedy głupia byłam,
A zresztą - nadal głupia jestem.


Porwałeś mnie, Fryderyku,
I cieszę się jak Cyganka;
Która, schwytana przez swego wybranka,
Radość tłumi w postaci krzyku.

***


Nieraz słuchając Twojej muzyki
W mało romantycznej scenerii
Płakałam wraz z nią, a przez to z Tobą
Łączyłam się poprzez epoki.

Porwałeś mnie dawno swą samotnością,
I swym geniuszem, mylonym z szaleństwem;
Jak chcesz, naciesz się mą miłością,
O ile tylko przyjąć ją zechcesz...

Ballada o skrzywdzonej

Cześć wszystkim ;)! Pozwoliłam sobie ostatnio na małe wakacje (nie takie znów małe , dwa miesiące to w końcu kawał czasu). Ale w końcu trzeba wziąć się za siebie bez wmawiania sobie, że umiejętności pisarskie same się oszlifują ;). Stąd też ten post. Co prawda ta ballada niezupełnie zasługuje na  miano ballady, ale ostatecznie lepiej pisać coś niż nie pisać wcale*, prawda?



Ballada o skrzywdzonej

I

Wołali na nią: "Zosiu, złociutka"
Bowiem jej włosy od złota aż się skrzyły
Dla wszystkich była tak samo milutka -
Te dobre cechy właśnie ją zgubiły.


Czerpała wodę raz w pobliskiej studni,
Jej roześmiany trel niósł się z daleka.
Lecz jedno rzecz trzeba - śpiewała cudnie;
Głos jej sąsiadów od dawna urzekał.

 Tym razem Zosia przywabiła jeno
Garstkę żołnierzy spod czerwonej gwiazdy,
Co pofolgowanie swoim pragnieniom
Cenili wyżej znacznie niż rozkazy.

Nie wyglądali wprawdzie na prostaków,
Choć nimi okazali się w istocie;
Ot, taka grupka radzieckich żołdaków,
Co winni nigdy nie trafić na Zosię.

Zeskoczyli z siodeł
Jak jeden mąż
Rubasznym rechotem
Malując dziewce pąs.

Zosia zatrzęsła się mimowolnie;
Wiatr bawił się jej sukienką,
A oni rzucili się na nią jak głodne
Wilki w pogoni za zwierzyną.

Pięcioro mężczyzn w sile wieku
Naprzeciw kruchego dziewczęcia;
Nie trzeba szczególnego rachunku,
By znać powód ich zwycięstwa.

Szarpała się, rzecz jasna,
Krzyczała też wniebogłosy;
Spójrz, jaka ona jest ciasna!
Któryś z nich słusznie zauważył.

Inny z kolei sięgnął po broń,
I uderzył Zosię w głowę;
Od tej pory ustał żałosny szloch,
I mogli kontynuować zabawę.

 II

 Byli, rzecz jasna jacyś świadkowie
Tego przekoszmarnego zdarzenia;
Ale żaden z nich słowa nie powie,
Spuściwszy nań zasłonę milczenia.

Sprawców nikt nie próbował ścigać,
Zamarła wieś w strachliwym milczeniu;
Do dziś musi to brzemię dźwigać
Zamilkła, gdy czas nie był po temu.

  Śmierć znów postawiła stopę
Na jakże tętniącym życiem gruncie
Rozsiała wokół swą brzydotę -
Jej zawsze wszystko na sucho ujdzie...


* No i kogo ja oszukuję...

Droga Kanado

Niech każdy ktokolwiek tu jeszcze zagląda, poczuje się powitany ;).  
Co do wiersza, to półświadomie czuję, że to będzie jeden z ostatnich, planuję bowiem zrobić sobie trochę przerwy od pisania; nie ma sensu tworzyć na siłę, gdy wszystko we mnie krzyczy, jak niewiele tym wniosę i jak słabe jakościowo są moje wiersze. Właściwie to ten może być ostatnim. Może być, ale nie musi - mam jeszcze taki jeden dość nierytmiczny - trącący sentymentalnością , ciut naiwny - jak miłość, o której poniekąd mówi. Trzeba tam pozmieniać , i to koniecznie, ale już po kilkunastu próbach straciłam nadzieję. Więc albo wstawię go takim jaki jest - niedoskonały, jakby niekompletny, odrobinę nierytmiczny , albo nie wstawię go wcale. Walczę ze sobą już od jakiegoś tygodnia. Ta ambitniejsza część mnie rzecz jasna nie dopuściłaby do publikacji. Ta bardziej romantyczna natomiast upiera się przy niej, chcąc uczynić zadość wszystkiemu, w co głęboko wierzy (coś czuję, że ta druga od jakiegoś czasu ma przewagę). Nieważne. W każdym razie, zapraszam na wiersz. Uprzedzam, że jest niedoskonały i nie należy do moich najlepszych :P.



Droga Kanado
Mam nadzieję
Że przyjmiesz Francuzkę z polskim akcentem
Dla której kwestie Twych obyczajów
Są nieco mętne

Jesteś 
Kochana przez jednych
Nienawidzona przez drugich

Ja akurat
Raczej Cię lubię

A że przez 
Chłodny klimat
Stałaś się mniej 
Dostępną?

Cóż,
Według mnie on
Czyni Cię jeszcze bardziej
Piękną

***

Wybrałam Cię
Nie myśl, że to przypadek
Tak
Bóg z pewnością
Maczał w tym palce

Obficie skropił mnie
Syropem klonowym
Jak chcesz go odzyskać,
Jestem gotowa

Możesz mnie wchłonąć
A nawet strawić
Bylebyś nie wypluwała

PS: I Poproś swe enfants ,
By mnie zaakceptowały.

Było ich trzy

           Cześć wszystkim, ktokolwiek tu jeszcze zagląda. Długo już zbierałam się do napisania tego posta ... Niby ciągle byłam czymś zajęta, ale tak naprawdę ogarnęło mnie beznadziejne, przygniatające uczucie smutku. Że wszystko co miało być napisane, już zostało uwiecznione na papierze przez kogoś innego. Że nie warto się męczyć i usiłować czegokolwiek stworzyć. Secret, uwierz, byli przed Tobą tak dobrzy poeci, że przy nich ty jesteś nic nie znaczącą dziewczynką, do pięt im nawet nie sięgającą. Nigdy nawet nie osiągniesz podobnego artyzmu, nie wspominając już o ponadczasowych prawdach, które odkryli. 
            Najgorsze jest to, iż wciąż nie mogę uporać się z tym przeświadczeniem. Chociaż bardzo to bolesne i na myśl o tym nic, tylko siąść i płakać, to mimo wszystko (a może właśnie dlatego?) wydaje się być takie prawdziwe. Proszę... niech ktoś mi powie , że się mylę!
          
             Ale, żeby nie było, udało mi się coś naskrobać. Nie jestem w pełni usatysfakcjonowana, nie jest to z pewnością najlepszy z moich wierszy. Jednak udało się. A to chyba choć trochę się liczy?  






Było ich trzy -
Słomiane czarownice.
Zabobony, rzekłbyś;
Ale gdybyś widział ich lica...

Gdybyś poczuł na karku 
Pradawnej mocy 
Złowrogie tchnienie
Poznałbyś,
Jak złe są te stworzenia.

Było ich trzy.
A wszystkie równie odrażające.
Imiona miały następujące:
Kuchta, Prządka i Szeptucha
A domem ich bagna się stały.

Było ich trzy
A każda jakąś moc w ręku dzierżyła
Jedna swych wyznawców szepty gromadziła,
Drugą stado smolnych kruków obsiadło
Ostatnia mięso tak wybornie przyrządzała...

Było ich trzy
I wielu ludziom starczały za wiarę
Co z tego, że nigdy nie wybaczały?
Za to  pomoc przychodziła niezawodnie
Przy okazji tylko rodząc sny potworne

Proces

Proces trwał cztery lata
Trzy dni - egzekucja

Bezsensowność wyroku
Ścinała krew w żyłach.

Świadkowie
Narzekali na opieszałość prawników
Cóż, nadzieja zaćmiła im wzrok

A my stanęliśmy u stóp szubienicy
Przynajmniej
Mogliśmy Ci potrzymać kajdany

I posłuchać morału
W białych szatach skazańców